remembering last summer...

Pinipilit kong kalimutan ka pero hindi ko pa rin magawa. Hanggang ngayon umiiyak pa rin ako tuwing naaalala kita, nasasaktan pa rin ako. Ilang ulit ko nang sinabi sa sarili ko na wala namang pupuntahan lahat ng ito. Pilipilit kong huwag na lang maalala ang lahat. Sinubukan kong magalit sa’yo pero bakit ganun, bakit sa halip na magalit ako at mas mabilis kitang malimutan, lalo lang akong nasasaktan? Akala ko kapag naramdaman ko yun sakit, kapag napagod na ko kakaiyak matatapos na lahat dahil malilimutan na kita. Pero hindi pa rin. Dahil sa bawat pag-iyak ko, sa bawat masakit na ala-ala, sa bawat sama ng loob, lalo ko lang nararamdaman na mahal na mahal kita.

Kahit na sabik na sabik na akong makita ka, makausap at makasama ulit, pinipigilan ko ang sarili ko na hanapin ka pa, na subukang tawagan ka o itext o email. Kasi yun ang gusto mo. Gusto mo na layuan kita. Yun ang pinakamasakit sa lahat. Yun mga nangyari, yun mga sama ng loob na hatid ng ibang tao tanggap ko na nangyari na yun. Oo, nasaktan ako noon pero wala na yun. Mas masakit kasi yun ginawa mo na utusan akong layuan ka at kalimutan ka. Feeling ko para lang akong isang bagay na basta mo na lang itatapon. Parang ginawa mo lang akong laruan mo. Maaalala mo lang kapag gusto mo ng libangan, kapag nagsawa ka na sa iba mong laruan. Pero after nun, wala lang. Bakit ba naman huli na nang malaman ko na ganyan ka. Ang masaklap pa nun, kahit nalaman ko na na ganyan ka umasa pa rin ako na mamahalin mo ko. Hay..

Unsaid (Julianne)

do i have to lose you now

so i can gain you again some other time

do i have to take a bow

end the show before the curtain call 

do i have to look the other way

coz we just got too much to say

did it even have to be like this for you and i

i wanna know why

even if i know what i've been told

to let go means to surrender my control

but it isn’t easy to have loved and not survive

was it for the wrong reason?

or maybe to wrong season

coz i wanted this love to grow

i wanted to see it soar

i wanted to give a chance for the sun to kiss our eyes

so maybe we could see the light

behind our heart’s desires

do i have to be broken one last time

so i can be made whole again

do i have to be chastised to be saved

and rescued from the fire

do i have to be reminded of all this

that i don’t even own a thing to begin with

no right to claim

no right to put the blame

on anyone or anything 

do i have to watch you go ahead

leaving me without a word said

do i even get the opportunity to say my plea

i hope you’re now hearing me

i wanted to see the light

i wanted you to see the light

i wanted us to see the light 

open up your eyes; time to open up our eyes...

naalala ko lang...

Birthday mo na naman! Hapi 33rd!

Series of unfortunate events part deux

Traffic everywhere. Panahon na naman ng halalan at trapik na naman kung saan-saan! Pinilit ko pa naman gumising ng maaga dahil may pre-planning lecture kami sa office. Wala ako masakyan kaya pumara ko ng jeep. Hmm..maaga pa naman di pa ganun kainit tsaka mas mainit naman kung tatayo ako dun sa Don Antonio. Pato naman, usad pagong na naman ang sasakyan..kung kailan naman..grrrr.. Muntik na nga ako makatulog sa jeep dahil pinikit ko na lang mga mata ko kesa naman sumama lalo loob ko habang nagbibilang ng gulong ng sasakyan. Quezon Ave-Delta.. nahirati na sa pagpikit ang mga mata ko, parang hinihila na ko ng antok tungo sa daigdig ng panaginip. Teka, di ko pa alam kung saan ako bababa tsaka di pa ko nakabayad! Hmm.. ang tagal ko palang naipit sa trapik, anong petsa na?! Naisip ko, kahit nagtitipid ako para sa summer escapade na gusto pa rin naman namin matuloy kahit papaano eh magta-taxi na nga ako! Na-anticipate ko na kasing trapik na naman sa Quiapo dahil bukod sa Friday eh baka meron na naman nagkakampanyang kung sinong pulitiko run. Bumaba ako sa Mabuhay Rotonda. Swerte naman may dumaan na taxi in less than five minutes of standing under the waiting shed between Burger King and Ford. Tantya ko eh aabot naman ako on time. Kanan kami papunta sa P. Florentino Street then kaliwa sa Blumentritt alam ko mabilis lang dun pero pambihira, halos ayaw umusad ng mga sasakyan. Huli na ng marealize namin ni manong driver na ginawa palang assembly point yun ng mga nangangampanya para sa local elections dun sa Maynila. Kakainis, yun buong stretch ng kalsada mula Espanya hanggang dun sa kanto papunta ng Plaza Noli na occupy nila. Sana man lang kung isang lane lang eh kaso both sides nun kalye may sasakyan nila kaya yun gitnang lane na lang ang nadadaanan tapos ang bagal pa kasi yun mga tao nila patawid-tawid pa at nakaharang sa kalye. Hay, istorbo sa buhay kung taga Maynila lang ako eh malamang sa sobrang inis ko di ko iboboto yun mga yun! Hehe.. actually di naman ako ganun kababaw na dahil lang natrapik ako at muntik na ma-late eh di ko na sila iboboto. What really triggered that decision is the fact na ilan kasi dun sa mga nakapark sa magkabilang side ng kalye na kasama sa motorcade nila eh mga mini fire trucks something like yun mga mini trucks na ginagamit for rescuing someone na nasa mataas na structure like buildings. Very convenient nga naman kasing gamitin ito nun mga nagkakabit ng posters sa mga poste at puno tulad nun nakita ko. Pero tama bang gamitin ang mga yun sa kampanya? Obviously ang lalaki nun mga nakasulat sa mini trucks na mula yun sa isa sa mga elected officials. Naisip ko lang, hindi ba public funds rin naman ang ginamit pambili nun at nagkataon lang na siya yun nasa posisyon? Kung public funds yun, eh hindi ba bawal gamitin yun para sa personal na kapakanan nila? Okay, granted na baka nga sobrang generous niya at sa sariling bulsa niya nagmula yun pinambili nun at kanyang idinonate sa local government, doesn't that make those units government properties and therefore should be used for official purposes only? Hmm.. nakakasuka sila! Buti na lang pala umabot ako sa lecture. Nakipag-usap pa kasi sa Director yun aming speaker at past ten am na nga nag-umpisa.

Back to where I was in a flash; but hey, where is she? Come lunchtime, I went downstairs to check my phone which I left in the room dahil nagcha-charge. Uh, oh.. text message asking if tuloy ang meeting that afternoon. Gosh, I haven't even called the other office and it's lunch time na! So, lakasan na lang ng loob ito at feeling close ako kunwari dun sa Director kaya may I send a text message. Ek, sumagot after lunch okay daw sa office niya. Okay after a series of texts dun sa mga dalawang office eh ayos na. Salamat talaga sa technology! Ayoko sana pumunta dun sa meeting kaso lang wala kaming rep dun. Gusto ko rin kasing malaman kung ano pa ba kailangan ni Atty. D for the consultative meeting which they are to attend next week. May I bitbit ako ng reference docs namin plus 8 pieces na CEDAW planners para dun sa 2 offices na kasama sa meeting. Wish ko sana may sasakyan kahit drop-off lang dahil alanganin puntahan yun meeting place, mahirap tumawid! Kaso wala eh, ayoko naman sayangin oras ko sa pakikipagtalo sa mga tao sa opis at magpumilit na ihatid ako ng service. Masisira lang araw ko at lalo akong maaatraso. Buti na lang mabilis ang biyahe although, ang init talaga sa labas! Problema ko paano tatawid dun sa Quezon Ave. Haay.. lakasan na lang ng loob, conquer your fear sabi nga nila. Naalala ko nga nun maliit pa ko eh may phobia talaga ko sa mga sasakyan at kahit chubby little girlalu ako eh binubuhat ako ng mama ko pag tumatawid kami dahil nga takot talaga ako. Buti nga nawala rin yun pero as much as possible ayaw ko tumawid sa kalsada unless may maayos na stoplight. Ayaw ko kasing masagasaan noh, eeehw, ang panget! Pero sa kasong iyon, wala akong choice! Finally nakarating ako sa meeting place. Andun na yun isang ka-meeting ko pero wala pa yun may-ari ng opisina. So wait-wait muna kami, discuss ng ilang bagay-bagay tapos later on sinabihan kami nun secretary ni Director na hindi na raw siya makakarating. Whaaa.. parang medyo nanlambot lang naman ako dun kasi nagmamadali pa naman ako pumunta sa meeting na yun at isa pa, nahiya ako dun sa isang ka-meeting namin kasi ako kaya nag-arrange nun tapos alam ko pang kakagaling lang nun sa isang event at dumiretso sa meeting place. Haay.. wala naman ako magagawa run, later on nalaman ko na naipit in another meeting yun Director at di niya talaga maiwan yun grupo. So strike two!

The elusive quest for a taxi ride. Medyo maaga pa nun umalis kami sa meeting place pwede naman na ako umuwi dahil naka office order ako that afternoon kaya lang tinatamad pa akong umuwi. Sabi nun kasama ko he's going back to his office to get his ticket and he's taking a cab so he can drop me off sa sakayan papunta sa office namin if I want to go back there. Dahil nga medyo maaga pa naman perhaps I can catch up with arranging my files na unti-unti nang pinupuno ang kapaligiran ng desk ko, I took his offer. Tagal na namin nag-aabang ng taxi dun sa harap ng Ford (hmm..nun umaga lang andun din ako sa area na yun eh ang bilis lang naman nakasakay ako!). Later we decided to cross the street baka mas madali makakuha ng taxi run. Kaso lang wala pa rin eh. Sabi nun kasama ko, may balat raw ata kami sa puwet. Sabi ko naman eh sure ako na ako wala, ewan ko lang ikaw! (hehehe..i checked it na eh dahil inaasar rin ako nila Aligaen noon sa Cebu incident which I partly narrated sa post na series of unfortunate events 1). After some more minutes of standing under the sun and inhaling carbon monoxide from smoke belchers, we walked towards UDMC and tried our luck there. Whew! May taxi na! Excited ang Lolo ko, sakay agad kami at sabi sa driver "sa ********** tayo tapos sa ***." Ako naman naisip ko pag-upo sa taxi "naman, nagyoyosi pa yun driver tapos ang init, parang walang aircon!" Eh tinanggihan pala kami nun taxi. Eh di baba kami ng taxi..hehe..sabi ko hay naku noh, as if naman ke lamig ng taxi niya eh amoy yosi pa kasi nagyoyosi yun manong! After a very long time of waiting and waving at every cab, sabi nun kasama ko mag Cubao na lang daw siya. Sabi ko,   "oo nga eh, late na rin pwede naman na ko sumakay na lang ng Fairview dito." Nun nagdecide naman siyang mag fx na lang to cubao para dun sumakay ng MRT, wala nang dumadaan na fx! Pang-asar talaga! Then suddenly may dumaan na taxi at pinara niya sakay ulit kami at sinabi niya kung saan kami pupunta. Eh kaso lang sabi nun driver pa-Quezon City na raw kasi siya so sa ikalawang pagkakataon baba ulit kami! Eeeehw..malas talaga! Sabi ko, "sumakay ka na ng fx na Cubao kasi gumagabi na, baka magalit parents mo," sabay tawa. After some more minutes, may dumaan na Cubao fx at sumakay na siya. Sakto naman kasunod nun fx to SM Fairview at wala pang sakay kaya sa harap ako umupo (malamig kasi aircon sa harap ng fx). Nakita ko pa yun kasama ko sa likod siya ng fx nakasakay at nagtanggal na ng kanyang barong, init na init siguro. Isip ko tuloy, baka nga may balat yun sa puwet! Hehehe..joke lang!

Nga pala, birthday ni bukas ni G-bear!

FABH 101

It is better to have nobody than to have somebody who is half yours, half there, doesn't want to be there, or is there then suddenly disappears.