Wednesday, October 14, 2015
Thursday, September 03, 2015
Executive Order No. 1: Mandating the Fabrication of a Gigantic Metal Melting Furnace
I used to be so timid and shy that people often think that I am a snob. People do change though; sometimes for the better :-). I now find myself talking with random people about random topics. This new post category that I am starting will revolve around those random conversations.
On my way to the office this morning, the driver was tuned in to an AM radio station where Secretary Singson of DPWH talks about the planned installation of barriers along EDSA. During the interview, Secretary Singson stressed that keeping the roads safe and convenient for all motorists and commuters is not only about building highways, enforcement of traffic and zoning rules and regulations should be ensured so that our roads and sidewalks will serve their purpose.
On my way to the office this morning, the driver was tuned in to an AM radio station where Secretary Singson of DPWH talks about the planned installation of barriers along EDSA. During the interview, Secretary Singson stressed that keeping the roads safe and convenient for all motorists and commuters is not only about building highways, enforcement of traffic and zoning rules and regulations should be ensured so that our roads and sidewalks will serve their purpose.
The interview prompted yet another amusing conversation with the PUV driver which went on like...
Manong: Naku, talaga Ma'am tama 'yan enforcement talaga kailangan! Alisin ang mga nakaharang sa daan, lalo na mga lumang sasakyan na nakapark sa kalye nabubulok na.
Ako: Ay marami nga pong ganyan, hinihintay yata maubos ng kalawang.
Manong: Ma'am kapag ako po ang naging Presidente ng Pilipinas, ang una ko pong gagawin, magpagawa ng malaking-malaking tunawan ng bakal!
Ako: (amused, saan galing 'yun ideyang 'yun??) Bakit naman po 'yun?
Manong: Lahat Ma'am ng mga sasakyan na nakaharang sa daan ipapatunaw ko! Dapat kasi hindi sila nagpapark sa daan. Unahin nila magpagawa ng parking bago bumili ng sasakyan. Nakaka-abala sila eh tsaka ginawa ng gobyerno 'yan kalsada at sidewalk para sa lahat, hindi para parkingan nila.
Ako: Sa bagay, lalo na 'yun mga magkabilang kalsada may nakapark. Lalonh nakaka-trapik!
Manong: Opo Ma'am. Tapos para mabawasan trapik ipapahold ko muna pagbebenta ng mga bagong sasakyan. Maglalagay din ako ng rule na hanggang 10 years lang pwede gamitin ang sasakyan; kapag lagpas na ng 10 automatic 'yan tutunawin na sa ayaw at gusto ng owner. Kapag may rule na na ganyan tsaka ko papayagan ulit magbenta ng sasakyan. Kapag may pasaway at ayaw sumunod, baka ipasama ko na tunawin!
Ako: (ah, eh... CHR aabutin nitong si Kuya pag nagkataon! Pero dahil amused ako sa ideas niya, go lang!) Hehe.. eh ano naman po ang naisip niyong gawin na natunaw na bakal?
Manong: Naku Ma'am, sa dami ng mapapatunaw ko eh hindi na tayo aangkat ng bakal, baka pwede pang export pa! Marami mapag-gagamitan 'yun!
Ako: Ayan Ma'am tingnan mo, kabilaan nakapark sila dyan kaya isang linya lang nagagamit ng tao (sabay turo sa gilid ng kalsada). 'Yun kumpare ko nga sa amin hindi ko talaga pinalampas nun ayaw tumigil kaka park sa kalsada sa harap ng bahay ko! Nakarating kami sa barangay kasi ang tagal ko na siya winarningan na kapag hindi niya inalis sa harap ng bahay ko kotse niya mawawala gulong non! Aba mahigit isang taon ako nagpasensya pero ayaw tumigil kahit nag-effort pa ako at nilagyan ko na ng NO PARKING harap ng bahay ko. Minsan parating siya, binutas ko nga yun 2 gulong! Nakita pa niya, gamit ko 'yun itak na matulis ang dulo gamit yun sa kawayan. Dun sa barangay talagang sinabi ko na dapat nga sila ang umasksyon sa mga nagpapark diyan sa kalsada kasi bawal yan!
Ako: Eh kumusta naman po kayo ng kumpare nyo?
Manong: ayun Ma'am, hindi ako pinapansin! Ang tagal! Tapos napilitan din lumapit kasi nangutang at walang wala raw sila ng araw na 'yun, papasok sa eskwela mga bata. Sabi ko nga Ma'am, kasi inuna mo pa bumili ng bulok na sasakyan dinalawa mo pa kahit wala ka naman garahe!
After thought ko habang naglalakad papasok sa office: may pinaghuhugutan pala si manong sa Executive Order No. 1 niya! Malapit pala sa puso niya ang isyu ng mga sasakyan na nakapark sa kalsada. #
Monday, August 31, 2015
Kimmidoll Limited Edition: Akiyo, Kazue and Koko
Holidays allow me to afford time to spend either for leisure or going back to backlogs. This post qualifies for both! Here are three more limited edition kimmidolls from my own collection...and this reminds me that I haven't gotten any new kimmidoll since this year started.
 |
| Akiyo means Enlightenment |
 |
| Kazue means Inspiring (I named my mobile phone after this Kimmidoll) |
 |
| Koko means Devotion |
Thursday, August 27, 2015
Rice -- Granary to Basket to Bowl (The Evolution?)
Ayon sa isang artikulo, rice bowl raw ng Pinas ang Central Luzon. Napatitig ako ng 2.5 seconds sa "rice bowl" tapos nagflashback bigla sa akin ang aralin sa Heograpiya noong ako ay nag-aaral pa sa OB (ah, hindi yun Montessori 😂 OB as in Old Balara Elem. Sch.): Region 3 = Gitnang Luzon / Central Luzon = rice granary of the Philippines.
Hindi ako maaaring magkamali, rice granary of the Philippines talaga yun sabi sa aming aralin. Ang mga lalawigan kasi rito ang pinakamalaking source ng palay sa buong bansa. At dahil uso na ngayon ang IGM...search keywords: central luzon rice. First page of google search yielded various websites (.gov sites and others) referring to the region as: rice granary, rice basket, rice bowl.
Thought bubble ko: oh, may evolution? From granary to basket to bowl? Indicative ba ito ng pagbaba ng produksyon ng palay sa naturang rehiyon? Hindi ako magtataka kung sakaling ganyan nga ang trend. Kapansin-pansin naman kasi na nawawala unti-unti yun mga rice fields. Noong maliit pa ako (ang laki ko na kasi ngayon), pagpasok ng NLEX amoy bukid na eh...ordinary bus pa noon sinasakyan namin pag dadalaw kina Lola tuwing summer break. Ngayon, pagpasok ng NLEX, daming billboards, pabrika, mall, housing, sementeryo, at iba pang struktura na pumalit sa rice fields.
Siguro after a few more years obsolete na rin ang mga natutunan ko sa geography noon. Ang totoo, marami na napalitan sa inaral ko noon na regions at provinces. Buti may IGM; time lang at internet connection ang kailangan to update (plus bonggang discernment sa pagpili ng reliable na website, sa dami ng satirical at misleading blogs na nagsusulputan).
Oh well, kung anu-ano na naman naiisip ko. 😂😂😂 umiiwas kasi na isipin ang mga bagay na nakaka stress sa buhay.
Hindi ako maaaring magkamali, rice granary of the Philippines talaga yun sabi sa aming aralin. Ang mga lalawigan kasi rito ang pinakamalaking source ng palay sa buong bansa. At dahil uso na ngayon ang IGM...search keywords: central luzon rice. First page of google search yielded various websites (.gov sites and others) referring to the region as: rice granary, rice basket, rice bowl.
Thought bubble ko: oh, may evolution? From granary to basket to bowl? Indicative ba ito ng pagbaba ng produksyon ng palay sa naturang rehiyon? Hindi ako magtataka kung sakaling ganyan nga ang trend. Kapansin-pansin naman kasi na nawawala unti-unti yun mga rice fields. Noong maliit pa ako (ang laki ko na kasi ngayon), pagpasok ng NLEX amoy bukid na eh...ordinary bus pa noon sinasakyan namin pag dadalaw kina Lola tuwing summer break. Ngayon, pagpasok ng NLEX, daming billboards, pabrika, mall, housing, sementeryo, at iba pang struktura na pumalit sa rice fields.
Siguro after a few more years obsolete na rin ang mga natutunan ko sa geography noon. Ang totoo, marami na napalitan sa inaral ko noon na regions at provinces. Buti may IGM; time lang at internet connection ang kailangan to update (plus bonggang discernment sa pagpili ng reliable na website, sa dami ng satirical at misleading blogs na nagsusulputan).
Oh well, kung anu-ano na naman naiisip ko. 😂😂😂 umiiwas kasi na isipin ang mga bagay na nakaka stress sa buhay.
Solving Two Major Urban Problems: Manong Driver's Strategies
I used to be so timid and shy that people often think that I am a snob. People do change though; sometimes for the better :-). I now find myself talking with random people about random topics. This new post category that I am starting will revolve around those random conversations.
A few days ago, I was talking with the cab driver on my way to a Sports Club. The weather was quite bad that morning, downcast clouds indicate a gloomy day and imminent rainshowers. We traversed one of the "short cut" roads toward the place where I am headed to avoid heavy traffic on the main roads where PUVs ply.
"Ang dilim na naman ng langit, uulan na naman po ano?" I commented.
"Oo nga Ma'am! Naku, talo na naman sa baha at trapik nito. Mahirap ang byahe," he said.
"Iwas na lang sa bahain na lugar tsaka alalay sa pagdrive para safe," I answered back.
"Talaga Ma'am! Naku ito pong kalyeng ito (referring to the road with a wide creek ahead), hanggang dito po sa taas na ito binabaha! Kawawa po 'yan mga bahay na iyan sa baba, lubog lahat yun first floor niyan!" he shared.
"Ay ganun po ba? Samantalang kapag ganitong wala pang ulan eh ang lalim naman at ang laki na ng creek na 'yan," I told him.
"Dapat po Ma'am, ipahukay pa 'yan creek na 'yan eh. Bumabaw na po 'yan sa tagal. Dapat ayusin ng gobyerno 'yan!"
I listened intently to manong driver's insights which went like this:
"Kung tutuusin madali lang solusyon sa dalawang malaking problema sa Maynila (I guess he was referring not to the City of Manila alone but to Metro Manila or other urban metropolis in general). Ano 'yan dalawang yan? --- trapik tsaka baha!"
"Paano naman po?" (Ako, curious at nakikinig sa next lines ni manong).
"Una, trapik. Bakit trapik? Paano ang daming sasakyan at tao sabay-sabay lalabas, naghahabol ng oras papasok sa trabaho o eskwela. Dapat magkakaiba ang oras ng pasok. Yun opisina ng gobyerno dapat alas-singko ng umaga ang bukas tapos maaga uwian para hindi kasabay ng mga sa private at estudyante. Yun private na opisina dapat alas-otso o alas-nuwebe ang pasok. E 'di walang problema, kasi kapag lalabas na sa kalye mga private eh nasa opisina na mga sa gobyerno. Sa uwian ganun din; hindi sabay lahat. Makakatipid pa sa gas. Siyempre mahirap yan sa simula pero kapag batas na 'yan wala naman sila magagawa kung hindi sumunod. Para sa ginhawa naman ng lahat 'yan."
"Eh paano naman po ang baha?" (Ako, amused at this point sa insights ni manong).
"Dapat po gumawa ng drainage sa Manila na kasya 'yan (sabay turo sa delivery van two cars ahead of us). Sa mga pelikula Ma'am sa abroad 'di ba yun drainage nila dun pa naghahabulan sa ilalim mga action scene, parang underground ng MRT pero kanal yun tapos pag umakyat ka sa manhole eh kalsada sa ibabaw. Dapat ganun ang gawin sa atin hindi yun maliliit na imburnal lang. Siyempre kapag parang mga drum lang na imburnal madali bumara mahirap pa linisin. Pero kung malalaking kanal mas madali linisin at maraming tubig kaya sa loob. Gumawa dapat ng mga ganun at itutok palabas sa ilog at dagat o Manila Bay. Kaso Ma'am hindi ginagawa e. Siguro kasi kapag ganyan maganda na drainage natin hindi na sila kikita sa pagpapagawa ng imburnal. O kaya Ma'am hindi talaga naiisip o kulang sa tapang yun mga dapat gumawa. Madami kasi kumikita dyan, takot sila na kalabanin. Kung sa gastos naman po, sa umpisa lang malaki 'yun kumpara sa inaabot natin kapag baha tsaka puro repair pero baha pa rin. Nakaka utang nga po para sa ibang project at lahat naman may tax. Dapat lang talaga yun lider natin isipin yan mabuti."
(Ako, mesmerized na sa sharing ni manong. Naisip ko na siguro nga wisdom comes with age and experience in living and seeing how people live in random streets and corners of the metropolis.)
"Ma'am, ito na po 'yun pupuntahan niyo ano," sabay turo sa bakod ng sports club.
"Ay, oo nga! Nakarating din tayo," sagot ko.
"Kung sa Quezon Avenue at Welcome tayo dumaan Ma'am mahuhuli kayo kaya umiwas na tayo."
"Tama po. Thank you po ha, eto po bayad," sabay abot ng bayad at smile kay manong, "have a nice day po!" paalam ko pagbaba.
"Sige Ma'am thank you din!" paalam ni manong.
I just thought that manong cab driver's opinion is worth sharing with anyone who happens to pass by my blog. Of course it has pros and cons and could be subjected to lots of debates, but hey, no one has the monopoly of bright ideas, right? And we must remember that sometimes, the things that we laugh at or belittle could very well be the answer that we've been waiting for.
A few days ago, I was talking with the cab driver on my way to a Sports Club. The weather was quite bad that morning, downcast clouds indicate a gloomy day and imminent rainshowers. We traversed one of the "short cut" roads toward the place where I am headed to avoid heavy traffic on the main roads where PUVs ply.
"Ang dilim na naman ng langit, uulan na naman po ano?" I commented.
"Oo nga Ma'am! Naku, talo na naman sa baha at trapik nito. Mahirap ang byahe," he said.
"Iwas na lang sa bahain na lugar tsaka alalay sa pagdrive para safe," I answered back.
"Talaga Ma'am! Naku ito pong kalyeng ito (referring to the road with a wide creek ahead), hanggang dito po sa taas na ito binabaha! Kawawa po 'yan mga bahay na iyan sa baba, lubog lahat yun first floor niyan!" he shared.
"Ay ganun po ba? Samantalang kapag ganitong wala pang ulan eh ang lalim naman at ang laki na ng creek na 'yan," I told him.
"Dapat po Ma'am, ipahukay pa 'yan creek na 'yan eh. Bumabaw na po 'yan sa tagal. Dapat ayusin ng gobyerno 'yan!"
I listened intently to manong driver's insights which went like this:
"Kung tutuusin madali lang solusyon sa dalawang malaking problema sa Maynila (I guess he was referring not to the City of Manila alone but to Metro Manila or other urban metropolis in general). Ano 'yan dalawang yan? --- trapik tsaka baha!"
"Paano naman po?" (Ako, curious at nakikinig sa next lines ni manong).
"Una, trapik. Bakit trapik? Paano ang daming sasakyan at tao sabay-sabay lalabas, naghahabol ng oras papasok sa trabaho o eskwela. Dapat magkakaiba ang oras ng pasok. Yun opisina ng gobyerno dapat alas-singko ng umaga ang bukas tapos maaga uwian para hindi kasabay ng mga sa private at estudyante. Yun private na opisina dapat alas-otso o alas-nuwebe ang pasok. E 'di walang problema, kasi kapag lalabas na sa kalye mga private eh nasa opisina na mga sa gobyerno. Sa uwian ganun din; hindi sabay lahat. Makakatipid pa sa gas. Siyempre mahirap yan sa simula pero kapag batas na 'yan wala naman sila magagawa kung hindi sumunod. Para sa ginhawa naman ng lahat 'yan."
"Eh paano naman po ang baha?" (Ako, amused at this point sa insights ni manong).
"Dapat po gumawa ng drainage sa Manila na kasya 'yan (sabay turo sa delivery van two cars ahead of us). Sa mga pelikula Ma'am sa abroad 'di ba yun drainage nila dun pa naghahabulan sa ilalim mga action scene, parang underground ng MRT pero kanal yun tapos pag umakyat ka sa manhole eh kalsada sa ibabaw. Dapat ganun ang gawin sa atin hindi yun maliliit na imburnal lang. Siyempre kapag parang mga drum lang na imburnal madali bumara mahirap pa linisin. Pero kung malalaking kanal mas madali linisin at maraming tubig kaya sa loob. Gumawa dapat ng mga ganun at itutok palabas sa ilog at dagat o Manila Bay. Kaso Ma'am hindi ginagawa e. Siguro kasi kapag ganyan maganda na drainage natin hindi na sila kikita sa pagpapagawa ng imburnal. O kaya Ma'am hindi talaga naiisip o kulang sa tapang yun mga dapat gumawa. Madami kasi kumikita dyan, takot sila na kalabanin. Kung sa gastos naman po, sa umpisa lang malaki 'yun kumpara sa inaabot natin kapag baha tsaka puro repair pero baha pa rin. Nakaka utang nga po para sa ibang project at lahat naman may tax. Dapat lang talaga yun lider natin isipin yan mabuti."
(Ako, mesmerized na sa sharing ni manong. Naisip ko na siguro nga wisdom comes with age and experience in living and seeing how people live in random streets and corners of the metropolis.)
"Ma'am, ito na po 'yun pupuntahan niyo ano," sabay turo sa bakod ng sports club.
"Ay, oo nga! Nakarating din tayo," sagot ko.
"Kung sa Quezon Avenue at Welcome tayo dumaan Ma'am mahuhuli kayo kaya umiwas na tayo."
"Tama po. Thank you po ha, eto po bayad," sabay abot ng bayad at smile kay manong, "have a nice day po!" paalam ko pagbaba.
"Sige Ma'am thank you din!" paalam ni manong.
I just thought that manong cab driver's opinion is worth sharing with anyone who happens to pass by my blog. Of course it has pros and cons and could be subjected to lots of debates, but hey, no one has the monopoly of bright ideas, right? And we must remember that sometimes, the things that we laugh at or belittle could very well be the answer that we've been waiting for.
Subscribe to:
Posts (Atom)