Somewhere in between...

Somewhere in between wishing and deciding, I stopped. I hate myself for my inability to move.

Somewhere in between being awake and dozing off to sleep, I dreamed. I often wonder why it happened to be you.

Somewhere in between holding on and moving on, I felt tired. I want to rest, but my heart beats so fast that I had to move around.

Somewhere in between here and there, I felt distance. It is saddest to feel distance borne of silence; even more sinister than honest rejection.

Somewhere in between the top of my head and my lips, tears begin to fall. I hate you for being the reason for this.

Somewhere in between silent sobs and a heavy heart, I whispered your name. I hope that this will be the first and the last that I will do the same.

Somewhere in between you and me, I felt love. I wanted you to have it but right now, I need it more than you do. 

Somewhere in between the mountains and seas, I sent a word as I close my eyes. I know it will reach you, somehow... goodbye.

Of New Years and New Beginnings

24 posts for 2015, with a long entry complete with photos on the 1st of January. Today's the 3rd and here I am, still unsure of what to write for my first post of the year. I have no plans of making a list of resolutions for the new year -- I am not good at following through resolutions anyway. I used to dread inventing writing rehashing writing such back in grade school for English and Filipino subjects.

2015 has been bitter and sweet for me.

Bitter because of frustrations and challenges. Ito 'yun taon na I had people around na mas pinili pa talagang i-rub-off ang kulang sa akin kesa sa kung ano ang meron at ano ang posible at pwedeng gawan ng paraan. There I said it in the open -- oo, disappointed, insulted, and offended ako, and if not for two major obligations that I have to fulfill, I would have called it quits. Yes, I could have fought for it pero I chose not to; useless battle lang kasi at ayaw ko na ma-drain kung ano pa ang natitira kong energy at faith in humanity. Ito rin 'yun taon na ang dami kong tanong which were left unanswered. I also realized that there are many things on earth which are not what they seem to be, and that finding balance is difficult in the midst of competition. Mas gusto ko kasi 'yun ginagawa ko lang ang dapat at kailangan gawin; masaya na ako sa ganun, hindi ko talaga trip sa buhay ang competition at paghahangan ng award. Pero ito ang harsh reality sa mundong ibabaw -- we are pushed to compete, if not for merits, it is for survival. Hindi naman ako ganun ka-naive na ngayon ko lang napagtanto 'yan -- masyado ko lang damang-dama 'yan ngayon sa iba't-ibang aspects ng life ko.

Pero kahit na maraming dahilan ng bitterness sa buhay, I still choose to revel on its sweet side. On a more positive note, marami rin naman akong natawid na pagsubok sa life. Nagpapasalamat pa rin ako dahil may mga taong nagtiwala at sumuporta. Thankful ako sa mga tao na nagbigay ng ngiti sa aking mga labi at ligaya sa aking puso. Masaya at hopeful dahil may chance ulit na balikan ang aking second love -- ang pagsulat (science and technology talaga kasi ang first love ko, pero na-frustrate ako dahil kakambal niya ang mathematics!). Natuwa sa mga byahe; sa mga lugar at adventure na first time ko napuntahan at nasubukan. Marami rin mabubuting bagay at balita sa mga taong malapit sa akin -- mula sa materyal na bagay at promotion sa trabaho, hanggang sa aspetong spiritual at pag-ibig -- I am genuinely joyful for all of them; nakaka-inspire at nakaka-renew ng hope in humanity.

As for 2016, we'll see...

Christmas Na Pala!

Pasko na naman, o kay tulin na araw...

Feel na feel ko ang lyrics na ito ngayon. Hindi ko man lang namalayan na oo nga, Pasko na! Siguro masyado akong abala sa kung anu-anong bagay sa earth. Ang dami kasing kung anu-ano na dapat gawin, dapat tapusin, dapat intindihin; hindi sila nauubos, pero ang oras at pasensya ko eh kaunting-kaunti na lang! Napansin ko rin na dumami yun white hairs ko and I don't blame it solely on genetics and the additional year; nakaka-stress drilon lang talaga ang 2015 in all aspects.

Pero thankful pa rin ako. At least, matatapos na ang taon at kahit papaano ay naitawid naman ito ng maayos -- maraming ngarag moments, ups and downs, confusions and challenges pero ayos na, I am still breathing and my heart is still beating.

Speaking of my heart -- oo nga, it is still beating (akalain mo! **grins**). Naisip ko lang na pag dumalaw sa probinsya para sa birthday ni Lola eh kakailanganin ko na naman ang aking witty remarks sa mga kamag-anak ko na excited na excited na magka-boyfriend ako at mag-asawa (**face palm**).

Kasama rin ako sa mga nag-holiday rush sa supermarket. Imagine, past midnight na kanina eh ang haba-haba pa ng pila sa checkout counters ng Shopwise, to think na open lahat ng counters at nasa Senior Citizens lane pa ako dahil kasama ko si Mama! Open 24 hours pa sila nun lagay na 'yun ah, pero ang lakas maka-forever ng pila! Akala ko kahapon eh mahirap gastusin ang 10,000 pesos, pero mali pala ako kasi umabot ng halos 13,281.50 pesos ang total bill ko (may 65 pesos na senior citizen discount pa 'yan) -- on FOOD items alone (hello Citibank). Hiwalay pa 'yun non-food items na inabot rin ng 1,366.78 (hello BDO), so bonggang-bonggang 15,000 pesos ang nadagdag sa utang ko! In fairness, nagbabayad ako ng maayos sa card dahil sinisiguro ko naman na keri ko bayaran in full ang monthly bills ko; sabi nga eh, you have to live within your means.

Bukod sa supermarket rush, napagtanto ko na hindi pa rin ako prepared sa aming yearly Christmas exchange gift after noche buena later! Hindi ko naman pwedeng hiritan ang mababait kong pamangkin na LOVE na lang ang gift ko sa kanila kasi sabi nga sa kanta eh "give love on Christmas day". Nag-inventory nga ako kanina eh, keri naman na, may something na ako for everyone in the family. 'Yun mga hindi immediate family, bahala na si Darla.

Ilang oras na lang, Pasko na talaga! Thank you, thank you for the love... 

never enough

Nakakapagod rin kapag sobrang taas ng expectations. 'Yun halos magtumbling ka na ay sumali sa circus para lang mabigay mo 'yun gusto pero kulang pa rin; at pinapamukha pa talaga sa iyo na kulang. Alam mo naman sa sarili mo 'yun worth mo at alam mo na beyond average and normal limit ng isang tao yun mga ginawa mo pero dumarating din pala 'yun point na magda-doubt ka na rin sa sarili mo kasi laging inuulit sa iyo kung gaano kalaki ang pagkukulang mo. Nakakapagod lang. Nakakasawa na rin. 

"Go where you are needed and where your efforts will be appreciated," gusto ko na yata sundin ito.

Ang Hard

Bakit ba ang hirap mong mahalin?

Ang hirap mo rin abutin.

Kung makakalipad lang ako, gagawin ko

Kaso, hindi; pero nagawa kong tumakbo.

Sana isang araw pag gising ko

Hindi na ako nahihirapan ng ganito.